Jonathan van het Reve
Columns

Het tweede leven van Timmermans

11 oktober 2014

‘Multilingualism is something I hold very dear.’ Behalve Ivo Niehe is er maar één man die zoiets uit zijn strot zou kunnen krijgen, en dat is Frans Timmermans. Hij deed het tijdens zijn ‘examen’ in het Europees Parlement. Glunderend.
    Narcisten zijn grappig. Zo hoef je een narcist maar één vraag te stellen om te ontdekken of hij een narcist is, namelijk: ‘Ben jij een narcist?’ Hij zegt dan ja, want hij vindt zijn eigenliefde volkomen terecht. Ook lollig is om hem te vragen naar zijn tekortkomingen. Gewone mensen mompelen dan zacht: ik stofzuig nooit, ik luister slecht, ik kan niet zingen, enzovoorts. Maar een narcist vindt de vraag fascinerend, denkt lang na en noemt dan zelfvertederd iets piepkleins waar hij zich totaal niet voor schaamt. Of hij komt met ‘ik werk soms te hard’, zodat hij tóch weer bewondering oogst.
    Of Frans Timmermans officieel een narcist is weet ik niet, maar de manier waarop hij eergisteren door het stof ging was in elk geval hilarisch. God, wat speet het hem: hij had zijn mond moeten houden over dat zuurstofmasker, iemand kwetsen was het laatste, ja het láátste wat hij wilde... Je zag hem zwelgen in zijn eigen nederigheid. En toen, alsof hij zichzelf nog even een doornkroon opzette, gaf hij de oorzaak van zijn falen: hij was misschien wel té betrokken bij de zaak.
    Ja, denk je?
    Met zijn VN-speech, waarin hij beschreef hoe de inzittenden van het neerstortende vliegtuig hun kinderen tegen de borst moeten hebben gedrukt, gebruikte hij zijn tranen om internationaal respect af te dwingen. Meer dan wat complimenten voor onze manier van rouwen leverde het niet op, maar Timmermans zelf was ineens beroemd. Zoals hij tegen Jeroen Pauw zei: ‘Voor mij is er een leven vóór MH17 en een leven ná MH17.’
    Hij zit dus in zijn tweede leven, dankzij dat magische overgangsmoment, die prachtige opvoering van zelfgeschreven rouwporno. En het láátste wat hij nu kan gebruiken, is dat die betovering wordt verbroken. Bijvoorbeeld doordat die dramatische momenten nooit kunnen hebben plaatsgevonden. Daarom werd hij ook zo kwaad toen Pauw die scène in twijfel trok, en flapte hij in paniek dat zuurstofmasker eruit.
    Weer solde Timmermans met de gevoelens van nabestaanden, maar deze keer stond dat op geen enkele manier in dienst van het proces om de lijken te bergen: of de slachtoffers doodsangsten hadden uitgestaan, was nu alleen nog belangrijk om zijn eigen eer te redden. En dat hij dáárvoor besloot te gaan bluffen, en op basis van een kapje om de nek van een dode Australiër durfde te beweren dat er tijd was om die maskers om te doen, dat is echt niet meer grappig.
    En ja, hij zal ermee wegkomen. Maar het gaat een keer mis. Op een dag leunt Timmermans, om van zijn eigen spiegelbeeld te genieten, eens écht te ver voorover. En als hij dan spartelend in de plomp ligt, zijn multilingualism hartstochtelijk tegen de borst geklemd, dán kunnen we weer om hem lachen.

De Volkskrant, 11 oktober 2014


< vorige overzicht
Weblog
Twitter
Boek
Columns
Biografie
Contact