Jonathan van het Reve
Columns

Hondenliefde

6 september 2014

‘Niet schoppen, niet schoppen!’
    Naast mij wordt een peuter zo hoog mogelijk opgetild door zijn moeder, krijsend van angst voor de onbekende hond die nu blaffend tegen hen opspringt. Ik roep iets van ‘foei’ en probeer het beest onhandig weg te trekken met mijn voet tegen zijn borst. Langs de vloedlijn komt het boze baasje aangehobbeld, schreeuwend dat ik vooral niet moet schoppen.
    Een hondenkenner had het dier ongetwijfeld allang bij zijn halsband gepakt om er even lekker mee te knuffelen, zo van: ‘Ja, je bent speels hè? Ja! Grrr, lekkere schurk!’ - of iets dergelijks. Maar ik bén geen hondenkenner, dus hoe moet ik weten of dit merk bijt? De enige hond die ik ooit goed heb gekend zag er heel lief uit, maar je hoefde maar te wijzen of je was een vinger kwijt.
    Eigenlijk hebben ze best een rare status, honden. Als iemand besluit om te gaan samenwonen met een groot harig beest is dat natuurlijk zijn zaak, maar zodra het beest de straat op gaat, en dat schijnt te moeten, is het ook de zaak van anderen. De onschuldige passant wordt dan plotseling geacht zich ‘sportief’ op te stellen als er aan zijn kruis of zijn peuter wordt gesnuffeld, hoe eng of onprettig hij dat ook vindt. En hij moet accepteren dat de hond, wat er ook gebeurt, áltijd onschuldig is.
    Dat laatste bleek vorige week weer eens, toen er in Amsterdam een werd doodgeschoten. Een omstander filmde het: de politieagent loopt met getrokken pistool over straat, en opeens rennen twee blaffende honden op hem af. Als ze vlak bij hem zijn schiet de agent, en struikelt daarbij zelf achterover. Het ziet er knullig uit, en zoals altijd wanneer een hond in het spel is, viel het halve internet over deze ‘dierenbeul’ heen.
    Want ja, het waren vechthonden, speciaal ontworpen zodat de kaken niet meer opengaan als ze je pols te pakken hebben, maar deze waren volgens de kenners gewoon speels. Alsof je van iedere agent kunt verwachten dat hij een soort hondenfluisteraar is! De politie was gebeld omdat er twee agressieve beesten rondliepen die al iemand hadden gebeten, en nu kwamen ze keihard op hem afgestormd - maar zelfs dan mag je je blijkbaar niet verdedigen.
    Waar komt die hysterische, onvoorwaardelijke liefde voor juist deze ene diersoort vandaan? Varkens schijnen ook heel slim te zijn, maar die mag je wat de meeste mensen betreft in piepkleine hokjes vetmesten. Er bestaan vast hartstikke leuke honden, maar waarom zouden ze allemaal, zelfs die van vreemden, per definitie lief en belangrijk en zielig zijn?
    De enige wezens die een vergelijkbare status genieten, zijn baby’s. Die kunnen ook niet praten en denken, en zijn dus ook altijd onschuldig: wie een baby neerschiet, maakt nooit een goede beurt in de publieke opinie. Maar toch: als baby’s met veertig kilometer per uur over het strand zouden rossen om keihard tegen bange peuters te blaffen, zou ik het niet zo heel raar vinden als ze af en toe een flinke schop kregen.

De Volkskrant, 6 september 2014


< vorige overzicht volgende >
Weblog
Twitter
Boek
Columns
Biografie
Contact