Jonathan van het Reve
Columns

Solidair met Boston

20 april 2013

‘De marathon van Londen gaat door, uit solidariteit met Boston.’ Hugh Robertson, staatssecretaris van sport van het Verenigd Koninkrijk, tegen de BBC, 16 april 2013

Natuurlijk voelen wij ons verwant met Amerika. In Irak gebeuren veel ergere dingen, maar de Amerikanen zijn onze vrienden. Dat wil zeggen: ze lijken op ons, we kennen ze een beetje, we kunnen ze verstaan. Dat de aanslagen in Boston hier meer aandacht krijgen dan de gemiddelde autobom in Bagdad is weliswaar wrang, maar dus niet heel verwonderlijk.
    Voor de Britten is die verbondenheid met de VS nog sterker, en het spreekt vanzelf dat morgen tijdens de marathon in Londen zal worden stilgestaan bij de ramp in Boston. Ook afblazen is uiteraard overwogen, dat zou misschien nog chiquer zijn geweest, maar Hugh Robertson, staatssecretaris van sport, heeft een slimme redenering bedacht om dat morele dilemma te tackelen: ‘This is one of those instances where the best way to show solidarity with Boston is to continue.’
    Prachtig. Zijn boodschap werd gretig verspreid: de Londense marathon gaat door... uit solidariteit met Boston! Maar hoe bedoelt hij dat eigenlijk? Bij solidariteit denk je aan een groep vrienden van wie er eentje het museum niet in mag vanwege zijn scootmobiel, en dat de rest van die vrienden dan besluit om ook niet naar binnen te gaan. Dát is solidariteit. Maar hoe kun je nou ‘solidair’ zijn door een marathon te lopen?
    Qua solidariteit ligt afblazen toch meer voor de hand: net als die museumvrienden zou Londen zichzelf dan iets leuks onthouden, iets waarop het zich had verheugd, als een soort spiegeling van de pijn in Boston. Volkomen irrationeel, want wat hebben die Amerikanen er nou aan als Londen ook een beetje lijdt, maar zo werkt solidariteit nu eenmaal, toch?
    Nee, volgens Robertson is doorgaan dus solidairder.
    Waarom dan? Misschien doelt hij op het veelbesproken ‘toegeven aan terrorisme’. Dat moet je nooit doen, schijnt. Volgens Robertson geeft Londen door de marathon niet af te blazen ‘een zeer heldere boodschap’ aan de verantwoordelijken voor de aanslagen in Boston. Dat klinkt best solidair: jouw vijand is mijn vijand.
    Het probleem daarmee is dat het alleen iets betekent als er een vijand is, en dus een risico: de solidariteit zou er dan uit bestaan dat Londen toont dat het niet bang is gemaakt door de ramp in Boston, en bereid is om zijn eigen burgers aan hetzelfde risico bloot te stellen. Heel dapper van de organisatie, maar dan nog: als je van je paard wordt gesmeten, wat koop je er dan voor als iemand ánders de volgende dag meteen weer uit rijden gaat?
    Wat ook kan, is dat Robertson het niet sympathiek genoeg vond klinken om de waarheid te zeggen. Iets als: ‘Wij vinden het vreselijk wat er bij jullie in Boston is gebeurd, we zullen dertig seconden zwijgen en zwarte banden dragen, maar aflasten gaat ons een beetje te ver. Om toch alle beschikbare nobelheidspunten te scoren, zullen we dit besluit met veel tamtam verkopen als een daad van solidariteit. Hopelijk snappen jullie dat.’

De Volkskrant, 20 april 2013


< vorige overzicht volgende >
Weblog
Twitter
Boek
Columns
Biografie
Contact