Jonathan van het Reve
Columns

Wegkijken of arresteren?

28 maart 2013

‘De weg naar de rechter is in dit geval noodzakelijk. (…) Met toedekken, wegkijken, pappen en nathouden kun je antisemitisme niet bestrijden.’  Maja Mischke en Asher Ben Avraham, VK.nl, 19 maart 2013

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.


Inmiddels heeft half Nederland het filmpje gezien: vier Turks-Nederlandse puberjongens zitten op de bank en vertellen grijnzend dat ze joden haten. Dat ze Hitler bewonderen. En, ten slotte, dat hun hele school er zo over denkt. De jeugdwerker kijkt wanhopig, maar durft voor vijftig euro met ze te wedden: over een jaar heeft hij ze de jodenhaat uit het hoofd gepraat.
    Dat zal hem nog niet meevallen. Er is de afgelopen tijd al veel gedebatteerd over het beste middel tegen dit soort antisemitisme, maar een hapklare oplossing is er niet. Beter onderwijs? Een bezoek aan Auschwitz? Of is dat allemaal niet genoeg, en moeten deze jongens strafrechtelijk worden vervolgd?
    Dat laatste werd deze week op VK.nl bepleit door de publicisten Maja Mischke en Asher Ben Avraham. Ze zijn bezorgd over hoe normaal antisemitisme is in de ‘parallelle samenleving’ van deze jongens en zetten zich af tegen politiek-correcte types die alles wijten aan maatschappelijke achterstand, slecht onderwijs en de onderdrukking van de Palestijnen. En tegen de ‘politiek allercorrectsten’, die benadrukken dat autochtonen óók heel erg zijn. Ze schrijven: ‘Zo wordt er begrip voor antisemitisme gevraagd, wordt het gebagatelliseerd en door sommigen zelfs gerechtvaardigd.’
    Oké, dus dat is verkeerd. Maar waarom moeten we die jongens nou vervolgen? ‘Met toedekken, wegkijken, pappen en nathouden kun je antisemitisme niet bestrijden’, schrijven Mischke en Ben Avraham. Inderdaad, maar met een rechtszaak wel? Door zich zo nadrukkelijk af te zetten tegen de mildste, meest politiek-correcte reacties op het probleem, creëren de auteurs een valse tegenstelling, waardoor het lijkt alsof vervolging het enige alternatief is voor bagatelliseren. Niet-vervolgen wordt daarmee een soort goedpraten, zodat iedereen die de zaak serieus neemt op een rechtszaak zou moeten hopen.
    Wat ze niet uitleggen is hoe zo’n rechtszaak, als het OM er inderdaad iets in ziet, concreet zou helpen tegen antisemitisme. Dát is de grote vraag. Het zou de jongens misschien doordringen van de Nederlandse wet, van een juridische schreef, maar zou de kans dat die jeugdwerker zijn weddenschap wint nou echt toenemen als één van hen achter tralies zit? Zou een strafproces de haat niet juist aanwakkeren? En hoe krijg je ooit nog een beeld van de ‘parallelle samenleving’ wanneer moslimjongeren, juist vanwege de ‘duidelijke grens’, voortaan hun mond houden zodra ze een camera zien?
    Dat vertellen Mischke en Ben Avraham helaas niet. Opvallend genoeg schrijven ze wel, al in de eerste twee zinnen van hun betoog: ‘Ergens mogen we [die jongens] wel dankbaar zijn. Dankzij hen weten we immers weer dat er nog steeds antisemitisme bestaat in Nederland.’ Ik zou zeggen: bedank liever de vrijheid van meningsuiting.

De Volkskrant, 23 maart 2013


< vorige overzicht volgende >
Weblog
Twitter
Boek
Columns
Biografie
Contact