Jonathan van het Reve
Columns

Preventief fouilleren

20 juli 2012

Soms roept iemand dat we in een politiestaat leven. Zo ver is het volgens mij nog niet, maar de gewoonte om willekeurige burgers op klaarlichte dag te omsingelen en te fouilleren, is onmiskenbaar een stap in die richting. Waarom is daar niet veel meer verontwaardiging over? Ziet niemand hoe ver het gaat?
    De brief van Manon Tromp (Het laatste woord van 12 juli), waarin zij beschrijft hoe het hele Heinekenplein dit vernederende ritueel moest ondergaan, is geen tirade van een privacy–fetisjist: het is een terechte aanklacht tegen volkomen doorgeslagen beleid.
    Zij vertelt hoe de politie, om niet te discrimineren, ook een trillende oude meneer fouilleerde; in de naam van gelijke rechten wordt menselijkheid vakkundig geëlimineerd. Maar het kan nog erger: een vriend vertelde mij gisteren dat hij zo’n actie op de speelplaats op het Steve Bikoplein had meegemaakt. Zijn kinderen werden niet gefouilleerd (discriminatie!), maar Pappa en Mamma moesten met hun handen omhoog gaan staan. Wat voor beeld moeten die kinderen van de politie krijgen, als hun ouders worden overvallen door een peloton agenten? En wat doe je op zo’n moment als ouder? Luidkeels protesteren? Of het gelaten ondergaan, en proberen je kinderen gerust te stellen? Dat laatste, denk ik. Maar hoe voel je je daarna?
    De brief waarin Stadsdeel Zuid begin juni aankondigde dat ook in de Pijp zal worden gefouilleerd, is een tamelijk gênant politiek betoogje. Er zijn “gewapende incidenten” geweest, drie ervan “met dodelijke afloop”, en daarom worden nu “stevige” maatregelen genomen. Eufemistisch wordt van “wapencontroles” gesproken. Lekker stoer: “Duidelijk moet worden dat wapens niet worden getolereerd in de Pijp.”
    Wat zullen ze beven, de drugsdealers die juist van plan waren om hun rivaal neer te knallen. Een café binnenstormen voor een moordaanslag durven ze wel, maar de theoretische mogelijkheid dat ze onderweg naar dat café op een speelplaats of een terrasje gefouilleerd kunnen worden, doet ze zwetend besluiten om de zaak af te doen met een woedend sms’je. Toch?
    Je kunt je afvragen wat erger is: het risico lopen om een keer beroofd te worden, of regelmatig op straat te worden gefouilleerd. Daar zullen de meningen over verschillen, maar het pijnlijke is dat het een valse tegenstelling is: voorlopig krijgen we gewoon allebei. Net als met veel andere symbolische maatregelen, is het probleem met fouilleren namelijk dat het pas werkt als je het voortdurend doet, op iedere straathoek. En dat gaat zelfs Burgemeester Van der Laan te ver, mag ik hopen. Al weet ik eigenlijk niet goed waarop ik die hoop nog baseer.

Het Parool, 20 juli 2012



< vorige overzicht volgende >
Weblog
Twitter
Boek
Columns
Biografie
Contact